Psychoterapeuci

Psychoterapia, Socjoterapia

GABINET PSYCHOLOGICZNY I TERAPEUTYCZNY PCTS RZESZÓW: diagnoza osobowości dzieci, młodzieży i dorosłych, cele psychoterapii psychodynamicznej

Gabinet psychologiczny i terapeutyczny Psychodynamicznego Centrum Terapeutyczno – Szkoleniowego w Rzeszowie jest miejscem, gdzie można otrzymać wsparcie i profesjoną popmoc w zakresie zdrowia psychicznego i funkcjonowania emocjonalnego.

CELE TERAPII PSYCHODYNAMICZNEJ:
1) Ulga w objawach.
Stan psychiczny zwykle ulega poprawie, jak tylko relacja terapeutyczna staje się stabilna, choć w trakcie kształtowania się więzi terapeutycznej czasem występuje stan zaostrzenia – przejściowe nasilenie przeżywanych symptomów. Terapia zorientowana dynamicznie zazwyczaj trwa dłużej, gdyż pacjent-klient, jak i terapeuta podążają za celem, jakim jest ogólne zdrowie psychiczne, wykraczające poza błyskawiczne usunięcie konkretnego objawu. Poprawa objawowa ponadto domaga się utrwalenia – mimo ustąpienia dolegliwości nie można od razu popadać w hurraoptymizm, gdyż istnieje konieczność ukształtowania nowych mechanizmów adaptacyjnych, by przeciwdziałać zjawiskom nawrotowym.
2) Wgląd.
Pacjent i terapeuta wspólnie tworzą, z połączenia swych subiektywnych spojrzeń i jakości rozwijającej się między nimi relacji, historię, która nadaje sens doświadczeniu klienta i jego trudnemu położeniu. Poznanie prawdy o swoich stanach psychicznych, przy wsparciu terapeuty, który wskazuje, naświetla, pomaga przełamywać mechanizmy obronne, które zaciemniają prawdziwy obraz siebie (np. zaprzeczenie, wyparcie), jest czynnikiem wyzwalającym, uwalniającym.
3) Poczucie kontroli.
Wewnętrzna wolność jest wartością naszego życia, którą chcemy odzyskać, gdy ją tracimy wskutek ograniczeń ze strony takich zjawisk psychicznych jak: depresja, lęk, obsesja (natarczywe myśli), kompulsja (przymusowe działania), fobia (strach przed czymś, kimś) czy paranoja (nadmierna podejrzliwość). To poczucie wpływu na swoje życie osoby odzyskują w toku terapii, kiedy przy pomocy terapeuty wchodzą w zależność, by z czasem odzyskać niezależność (regresja w służbie ego).
4) Poczucie własnej tożsamości.
Przy braku stanowiącego oparcie kontekstu życiowego ludzie często potrzebują pomocy terapeuty w swych wysiłkach, by doświadczyć i wyrazić to, kim są, w co wierzą, jak czują i czego chcą. Wysiłek stworzenia silnego i koherentnego poczucia self może stanowić dla danej osoby główne zadanie terapeutyczne, lub też może cicho współistnieć z innymi celami i zadaniami.
5) Poczucie własnej wartości.
Terapeuta psychodynamiczny tworzy w pacjencie przekonanie, iż jest mu w stanie pomóc pomimo zauważalnych dla siebie błędów i ograniczeń. Ujrzenie autorytetu zachowującego szacunek dla siebie przy jednoczesnym przyznaniu się do niedoskonałości i braków stanowi nowe korekcyjne doświadczenie. Zwiększa to prawdopodobieństwo, że on sam również może poczuć się dobrze ze swoim niedoskonałym obrazem siebie.
6) Rozpoznawanie i radzenie sobie z emocjami.
To, na co można mieć nadzieję w psychoterapii, to rozwinięcie dojrzałości emocjonalnej. Terapeuci dążą do tego, by ich pacjenci wiedzieli, co czują, rozumieli, dlaczego tak czują, oraz by mieli wolność wewnętrzną pozwalającą na radzenie sobie ze swymi emocjami w sposób korzystny dla siebie i innych. W terapii dynamicznej zachęcamy osoby do mówienia wszystkiego, co przychodzi im na myśl (wolne skojarzenia), bez względu na to, jak okropne, żenujące czy irracjonalne im się to wyda. Terapia zapewnia wyjątkowe warunki (poczucie bezpieczeństwa), w których wszystko, co może zostać zwerbalizowane, może też stać się „materiałem” poddającym się rozumieniu. Terapeuci odróżniają wgląd intelektualny od emocjonalnego i w swojej pracy widzą jak przekształcenie w ekspresję werbalną tego, co przejawia się jako prymitywne wrażenie cielesne, uczucie niepohamowanego przerażenia lub kompulsja w zachowaniu, stanowi drogę do zrozumienia i opanowania problemu.
7) Siła ego i spójny obraz siebie.
Analityczny termin określający nieuchwytną zdolność radzenia sobie pomimo przeciwności losu – to siła ego. Dzięki tej zdolności możliwe jest pośredniczenie pomiędzy wymaganiami id (potrzeby, pragnienia, impulsy seksualne, agresywne), superego (zasady, powinności) a rzeczywistością. Głównym niespecyficznym efektem dobrej psychoterapii jest wzrost siły ego i kohezji self. Od osoby tym się cechującej oczekuje się zdolności do konfrontowania się z trudnymi wyzwaniami bez przeżywania wewnętrznej fragmentaryzacji czy unicestwienia.
8) Miłość, praca i dojrzała zależność.
Freud kiedyś stwierdził, iż ostatecznym celem psychoterapii jest zapewnienie zdolności do miłości i pracy. Gdy psychoterapia toczy się pomyślnie, pacjenci odkrywają, iż bardziej akceptują nie tylko własne złożone życie wewnętrzne i swe „prawdziwe” self, ale również złożoność i niedoskonałości innych. Widzą swoich przyjaciół, krewnych i znajomych w kontekście ich bieżącej sytuacji i historii, a rozczarowania odbierają mniej osobiście. Tak, jak wybaczają sobie to, co teraz rozumieją i mogą kontrolować, wybaczają też innym to, czego nie rozumieją i kontrolować nie są w stanie. Terapeuci psychodynamiczni (zwłaszcza z kręgu psychologii self) przez towarzyszenie w terapii (bycie „selfobiektami”) zaspokajają potrzebę pacjentów przeżywania więzi z komś, kto nas odzwierciedla i potwierdza. Dzięki temu możliwa staje się transformacja infantylnej zależności w dojrzałą zależność człowieka dorosłego. Wielu dorosłych przychodzi na terapię, czując się uwięzieni jak dzieci w destrukcyjnych relacjach i konkludując, iż jest coś niebezpiecznego w ich potrzebie bycia z innymi. Idealnie jest, gdy w trakcie leczenia zdają sobie sprawę z tego, iż to nie ich podstawowe potrzeby są tu problematyczne, lecz ich sposoby radzenia sobie z nimi.
9) Przyjemność i harmonia wewnętrzna.
Występujące u ludzi patologiczne przekonania i jednostkowe sposoby na podnoszenie samooceny stoją często w jaskrawej sprzeczności z ich możliwościami osiągnięcia szczerej przyjemności i zadowolenia. Odbycie żałoby po tym, co nie jest możliwe do osiągnięcia, daje postawę do cieszenia się tym, co się ma (głęboka pogoda ducha). Bardzo często w późniejszych etapach psychoterapii osoby komentują, że choć wiedzieli wcześniej, co to znaczy „czuć się świetnie” czy „w dobrym humorze”, całościowy spokój umysłu, jaki rozwijał się po cichu w trakcie leczenia, jest czymś takim, czego nigdy wcześniej nawet sobie nie wyobrażali.

DIAGNOZA PSYCHOLOGICZA

Przed podjęciem psychoterapii dzieci, młodzieży i dorosłych na konsultacjach ma miejsce diagnoza stanu psychicznego osoby (czynników i mechanizmów wpływających na pojawienie się i utrzymywanie problemów). Dokonuje się ona po wysłuchaniu, zapytaniu, zrozumieniu, rozpoznaniu i wyjaśnieniu objawów oraz przypisaniu do odpowiedniej kategorii zaburzeń. Wstępne rozpoznanie następuje na spotkaniu z psychologiem, psychiatrą lub terapeutą. Niekiedy osoby, które czują, iż ich trudności obejmują także płaszczyznę duchową chcą spotkać się z księdzem – zarazem psychologiem i psychoterapeutą. Stworzone w naszym Centrum możliwości wychodzą naprzeciw współczesnym trendom w diagnostyce, aby zmierzać ku kompleksowym rozwiązaniom.

Od diagnozy zależy interwencja i wskazania do podjęcia: psychoterapii indywidualnej, terapii grupowej, krótkoterminowych spotkań psychoedukacyjnych, terapii pedagogicznej, zajęć związanych z integracją sensoryczną, ćwiczeń logopedycznych, konsultacji z seksuologiem, neurologiem, psychiatrą, zajęć socjoterapeutycznych dla dzieci i młodzieży, uczestnictwa w grupie rozwoju osobistego, grupie wsparcia, terapii systemowej, leczenia farmakologicznego, pobytu w klinice leczenia psychiatrycznego. Czasami dobro osoby zdiagnozowanej domaga się podjęcia równoległych spotkań z dwoma specjalistami (np. w zaburzeniach na tle seksualnym: z psychoterapeutą i seksuologiem).

Diagnoza psychologiczna zwykle trwa jedno lub dwa spotkania (chyba, że przeradza się w sposób naturalny w terapię z tym samym specjalistą) i obejmuje m.in.: wywiad przeprowadzony z osobą u której pojawiły się trudności dotyczący historii życia (w przypadku osób nieletnich, także z rodzicami), wgląd w karty wypisów ze szpitali, bezpośrednią obserwację w gabinecie psychologicznym, czasem przeprowadzenie wystandaryzowanych testów psychologicznych (w naszym ośrodku psychodynamicznym najczęściej o charakterze projekcyjnym).

Diagnoza psychodynamiczna. Taki model kontaktu diagnostycznego urzeczywistniany jest w wywiadzie klinicznym odbywającym się w PCTS i jest często punktem wyjścia procesu terapeutycznego. Zasadniczo działalność diagnosty nie obejmuje udzielania porad, niemniej zdarzają się takie formy doraźnej pomocy psychologicznej, w których forma udzielania pomocy jest połączona z wstępną i niezbyt głęboką diagnozą psychologiczną, wycinkową diagnozą stylu funkcjonowania w jakimś konkretnym obszarze np. w relacji z dziećmi, czy ogólną orientacją w kierunkach zainteresowań osoby badanej. Takimi rzeczami zajmują się jednak zazwyczaj Centra Interwencji Kryzysowej, Poradnie Psychologiczne, natomiast w Gabinecie Terapeutycznym podejmuje się pracę nad zmianą funkcjonowania i osobowościbardziej całościowo, dogłębnie, a przez to bardziej trwale. Osoby zainteresowane konsultacjami i terapią w PCTS prosimy o rejestrację telefoniczną (508 004 100).

Diagnoza w Centrum Psychodynamicznym oparta jest na dobrym kontakcie, a tym samym na bardziej szczerych i głębokich odpowiedziach badanego o charakterze świadomym, ale zmierza także w kierunku uchwycenia nieświadomych mechanizmów (osoba nie ma do nich dostępu mimo otwartości i szczerości). Czasem pewne jego spostrzeżenia wywołują zaskoczenie osoby badanej (właśnie dlatego, iż nie jest tego świadom), ale są związane z analitycznymi i dynamicznymi technikami rozumienia zjawisk psychologicznych (mechanizmy obronne wypierania pewnych treści, stosowania projekcji, pomyłki, przejęzyczenia, reakcje pozawerbalne, treść wyobrażeń, marzeń sennych, przeniesienie, przeciwprzeniesienie, opór, podejście do settingu itd.). Terapeuta może w ten sposób ogarnąć szerzej te elementy, które służą dobrej diagnozie.